Onlar dört kişiler ve melek gibiler. Dördü de güzel, eğitimli ve akıllı kadınlar. En yakın arkadaşlarımdan bahsediyorum. İyi ki varlar. Bu bir teşekkür yazısı değil çünkü onların benim için yaptıklarına teşekkürün imkanı yok. Bu olsa olsa benim çok şanslı bir insan olduğumun belgesi olabilir.
Bütün arkadaşlarımı çok seviyorum, biliyorum onlar da beni severler. Lakin son altı ayda bu dört kadın ruhumu, aklımı ve elimi sıkı sıkı tuttu. Med-cezirlerimde hep yanımdaydılar. Yaşam Koçluğundan bilirim, zordur bir insanı dinlemek... Derinden, elini tutup sadece gözlerinin içine bakarak. Yargılamadan, yorum bile yapmadan. Bazen konunun içinde kaybolur insan, aklı başka yerlere kayar. Bir bakmışsın orada değilsin. Onlar başardılar. Benimle kaldılar. Hele içlerinde bir tanesi var ki, geçmişte kalan İpek'i tekrar bulmamı sağladı. Bıkmadan usanmadan dinledi dinledi. Diğer ikisi koşun gelin dediğimde anında yanımdaydı. Öbürü acayip mantıklı, olaylara başka açılardan bakmamı sağladı. Sevginin terazisi fedakarlıkmış, nasıl ödenir böyle özveriler? Samimiyetin bedeli ödenmez....
Nasıl unuturum Emirgan kahvaltılarımızı, akşam toplantılarımızı, yemeklerimizi, fikir alışverişlerimizi? Ben şimdi çok uzaklara gitsem de, biliyorum ki siz hep benim yanımdasınız ve içimdesiniz. Sizler bana çölde su gibisiniz. Sizleri seviyorum dostlarım......
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder